Wlochata Pasja en TEDx Seminar — Ideeën die het verspreiden waard zijn!

TED ( Tech­no­logy Enter­ta­in­ment en Design ) — een weten­schap­pe­lijk semi­nar geo­r­ga­ni­se­erd door de Ame­ri­can Foun­da­tion een non — pro­fit Sapling Foun­da­tion. Doel – het popu­la­ri­se­ren van – con­form het motto — “het ver­spre­iden van het idee. ” Ide­eën, gedach­ten, visies die de wereld kan veranderen.

Op 09/06/2013, namen wij met onze twee pro­jec­ten deel aan de Poolse ver­sie van Ted — TEDxRa­wa­Ri­ver. Beide met betrek­king tot de die­ren­we­reld, maar wel in com­bi­na­tie met waar wij — de men­sen kun­nen pro­fi­te­ren van het posi­tieve voor onszelf en hoe de wereld ons leven en ons inner­lijk kan verrijken.

Het eer­ste pro­ject betrof de hon­de­taal — de taal van con­flic­to­plos­sing ( taal van kal­me­rende signa­len ) die tra­iners, gedrags­de­skun­di­gen en die­renp­sy­cho­lo­gen trach­ten aan de hon­den­be­zit­ters te presenteren.

Wij men­sen kun­nen alleen de ons bekende signa­len lezen — grom­men , kwi­spe­len … Onder­tus­sen is de com­mu­ni­ca­tie­taal van de hon­den sub­tie­ler, maar duide­lijk — alsof de hon­den tot ons in kle­ine let­ter­tjes spraken.

Hon­den pra­ten ove­ral tegen ons, zij het niet in de ver­bale bete­ke­nis, maar ze heb­ben een hoogon­twik­keld systeem van licha­am­staal. En door teke­nen, zoals lik­ken aan hun neus, het dra­aien van het hoofd, geeu­wen, met hun ogen knip­pe­ren, poot optil­len, gaan lig­gen en andere ( totaal 28–29 ), pro­be­ert hond ons iets te ver­tel­len. Niet alleen ons. Door het verzen­den van deze signa­len pro­be­ert de hond zich­zelf te kal­me­ren, maar ook zijn omge­ving, het lawaai, jou en de andere hond. Kor­tom, om pro­ble­men te voor­ko­men – geen con­flict te laten ontstaan.

Hon­den heb­ben dit ver­mo­gen geërfd van hun vooro­uders – MEESTERS VAN SURVIVAL die ener­gie spa­ar­den voor de jacht, het bij elkaar zoeken van voed­sel en niet voor destruc­tieve con­flic­ten. Ook hier kun­nen we nog veel leren van de die­ren.
Dege­nen, die een hon­den heb­ben — hoe vaak heb U zich ver­sla­pen voor Uw werk? We staat al zenu­wach­tig op en toch moeten we een wan­de­ling te doen — een snelle plas met onze hond.

En wan­neer wij hem roepen (ste­mver­hef­fing ) begint hij te ver­tra­gen en de grond te snu­iven. ” Wat een kop­pig beest, ze doet het expres.” Nee! Ze doet hey niet expres! Door het ver­tra­gen van bewe­gin­gen en snu­iven aan de grond (twee signa­len) wil het hond u hel­pen — zijn agres­sie te kal­me­ren. Niet tot een con­flic­ten laten leiden.

We geven deze ken­nis door aan vol­was­se­nen. En als we deze ken­nis aan kleu­ters en scho­ol­kin­de­ren zouden door­ge­ven, onge­acht of ze huis­die­ren heb­ben of niet? Wat als deze kin­de­ren deze taal per­fect zouden kun­nen ont­cij­fe­ren?
Kin­de­ren kij­ken naar de wereld vanuit ver­schil­lende per­spec­tie­ven en heb­ben een gewel­dige fantasie.

Op school leren we gedich­ten uit het hoofd, de tafels uit het hoofd, spel­ling en inter­punc­tie regels, maar leert de school ons te obse­rve­ren, conc­lu­sies te trek­ken uit onze waar­ne­min­gen en deze in ons eigen leven te imple­men­te­ren?
We bestu­de­ren en ont­dek­ken het onbe­kende, de weten­schap­pers bijvo­or­be­eld — het com­mu­ni­ce­ren van zeezo­og­die­ren. Ech­ter, de inte­rac­ties vin­den pla­ats direct voor onze ogen, maar waarvoor zouden we ze bestu­de­ren, de meeste eige­na­ren ken­nen hun hon­den toch: ze kun­nen wreed zijn, dom, jaloers.

Dus zo … “men­se­lijk”. Onder­tus­sen zijn de kin­de­ren net jonge weten­schap­pers en opgro­eien in de waar­ne­ming van deze taal zou zich zeker ver­ta­len in hun toekomst.

Ik weet nog ste­eds niet hoe omdat kin­de­ren een gewel­dige fan­ta­sie heb­ben, maar ik geloof er heilig in.

———————————————————————————–

Pro­ject num­mer twee ” eerst de wil­de­bras tem­men” betrof onze com­mu­ni­ca­tieve vaar­di­ghe­den. De manier waarop we com­mu­ni­ce­ren met een andere per­soon. Hoeveel kri­tiek, bedre­iging, aan­kon­di­ging van sanc­ties of mani­pu­la­tie zit in onze communicatie.

Zo inge­ze­ten in deze taal besef­fen wij niet dat het ook anders kan.

Ten eer­ste, we haten deze struc­tu­ren als kind en later wordt het het enige dat we ken­nen (en zo vaak als we onszelf belo­ofd heb­ben dat we ons anders zul­len gedra­gen). Omdat we ze niet kun­nen ver­wer­pen accep­te­ren we ze als ons eigen en geven ze door aan toekom­stige generaties.

In de inte­rac­tie tus­sen de men­sen is te weinig terug­kop­pe­ling en als het al is, dan is het nega­tief.
En als er op een dag iemand ons zou bero­ven van de moge­lij­kheid om de taal van kri­tiek, boosheid of mani­pu­la­tie te gebru­iken? Velen van ons zouden com­mu­ni­ca­tie inva­lide worden.

Dan zouden iets ervoor terug moeten krij­gen — nie­uwe struc­tu­ren. En mis­schien zou het onze gro­ot­ste kans kun­nen zijn.
Ik besloot om de rol van pro­ef­ko­nijn te spe­len en de uit­da­ging aan­ne­men — wat ik zal leren van tra­ining voor die­ren? Zou deze tra­ining voor die­ren me kun­nen hel­pen om andere, betere struc­tuur te ontwik­ke­len om te com­mu­ni­ce­ren met andere mensen?

Voor deze proef kies ik een konijn. Kip zou nog beter zijn gewe­est, maar op een of andere manier zijn de lan­de­lijke gasthe­ren bang om hun kip uit te lenen. Eigen­lijk ben ik niet ver­rast. Bio­lo­gi­sche kip­pen zijn duur.
Waarom kies ik voor deze proef geen hond? Omdat hon­den, paar­den en men­sen waar­schijn­lijk de meest mis­bru­ikte soor­ten zijn. De reden ligt in hun gedrag — ze komen ‚veront­schul­di­gen zich, ver­ge­ven, ze zijn eenvo­udig te mani­pu­le­ren (com­mando ZIT en we dwin­gen de hond met het druk­ken op zijn ach­ter­lijf de taak te voltooien).

Met het konijn of een kip zal niet zo gemak­ke­lijk zijn – er wordt ons direct de moge­lij­kheid om te kri­ti­se­ren of zelfs te straf­fen ont­no­men. Beha­lve dat, hoe kun je nou kip of konijn beri­spen? Schre­euw eens een keer naar de kip en ze zal zich vol­le­dig afslu­iten waar­door je je enige kans zult ver­lie­zen. Stel je voor dat we een mens slechts ene enkele kans hadden?

Omdat alle stan­da­ard tools die ik tot nu toe gebru­ikte mij zijn ont­no­men, ben ik gedwon­gen nie­uwe te ontwik­ke­len – ik begint dus cre­atief te den­ken en me aan te pas­sen aan de wereld­ka­art van het te tra­inen object. Ik kan het alleen maar posi­tief ver­ster­ken — NIETS MEER.

Kan het anders? Ja, dat kan. Aan­te­ke­nin­gen uit deze proef zijn hier te vinden

www.poskromdzikusa.blog.pl

Pic­tu­res:

TEDx

TEDx

TEDx

TEDx

TED

TED

TED prelection

TED pre­lec­tion

TED prelection

TED pre­lec­tion

TED jury

TED jury

TED jury

TED jury

TED jury

TED jury

—————————————–
Avon­tuur TEDx was gewel­dig, maar de deur naar won­der­land staat pas op een kier;)

Edyta Gajew­ska

Wlo­chata Pasja
Ken­nel van ori­gi­nele Austra­lian Labradoodles