Lerende puppy’s

Waarom ik heb beslo­ten dit onder­werp aan te snijden?

Wij men­sen pro­be­ren onze hon­den aan onze omge­ving aan te pas­sen: wij bepa­len wat ze leuk moeten vin­den en wat niet, wat ze moeten eten en wat ze juist niet mogen. Wij heb­ben toegang tot diverse bron­nen. Maar waar laten wij ons uite­in­de­lijk door leiden? Door de beho­eftes van de die­ren of toch eer­der door onze eigen, men­se­lijke ide­eën over wat “hoort” en wat niet, wat er wordt gewa­ar­de­erd en wat juist onge­past is?

Meer dan eens ben ik tij­dens de wan­de­ling geïr­ri­te­erde hon­den­be­zit­ters tegen­ge­ko­men, met hon­den die dan weer eens bij een struik, dan weer eens bij een boom ble­ven staan of gewoon in het gras aan het snuf­fe­len waren. Enkele malen zag ik zelfs hoe men­sen hun hon­den (die net op die manier het ter­rein aan het ver­ken­nen waren) aan de leiband meesleur­den. Een paar dagen gele­den stu­itte ik op een Ame­ri­ka­ans forum nog op een vraag van een gefru­stre­erde Labra­do­re­ige­na­res: “hoe kan ik mijn hond het snuf­fe­len afleren??!!”

Laten we eens wat die­per ingaan op dit onder­werp. Wat voor natu­ur­lijke beho­eftes heb­ben hon­den?
– snuf­fe­len
– bij­ten (kau­wen)
– gra­ven
– sociaal con­tact (andere men­sen, die­ren)
Om kort te gaan, beho­eftes waarvan de meeste op gespan­nen voet staan met onze eigen, men­se­lijke „regels”. Veel eige­na­ars komen ten­slotte met pro­ble­men aan: mijn hond gra­aft, bijt in scho­enen en ik wordt knet­ter­gek van dat ein­de­loze gesnuf­fel (vooral eige­na­ars van bas­se­thon­den kun­nen daaro­ver meepra­ten).
Als wij zelf niet aan de natu­ur­lijke beho­eftes van een hond vol­doen, dan is dat vra­gen om moeilij­khe­den. Want een hond zal er hoe dan ook alles aan doen om deze beho­eftes zelf te bevre­di­gen en het is heel goed moge­lijk dat de manier waarop hij dat doet, niet bij ons in de smaak zal val­len.
Het vol­doen aan deze beho­eftes is van bij­zon­der belang bij pro­ble­ma­ti­sche hon­den, ten eer­ste omdat de hond er moe van wordt, ten twe­ede omdat hij zelfver­tro­uwen opbo­uwt, ten derde ver­min­dert het zijn stress en kan hij zijn pro­ble­men dus beter te lijf.
Het leven van een hond moet wor­den ver­rijkt met werk voor zijn reu­kor­gaan, zodat aan zijn natu­ur­lijke beho­efte wordt vol­daan en tege­lij­ker­tijd zijn her­se­nen aan het werk wor­den gezet.
Snuf­fe­len brengt het reuk­zin­tuig op gang, dat op zijn beurt de andere zin­tu­igen deac­ti­ve­ert. Dit leidt ertoe dat stress aan­zien­lijk beperkt blijft. Boven­dien wordt de hond er eer­der moe van dan van een actieve wan­de­ling.
Nu zal ik laten zien hoe de omge­ving van puppy’s moet wor­den ver­rijkt, reeds vanaf het moment waarop zij hun ogen en oren ope­nen en hun eer­ste sta­pjes zet­ten.
Een ver­rijkte omge­ving stelt hon­den in de gele­gen­heid aan hun eigen natu­ur­lijke beho­eftes te vol­doen: de hon­den krij­gen de kans om te speu­ren, snuf­fe­len, gra­ven, lik­ken en der­ge­lijke. In de kamer lig­gen her en der diverse voor­wer­pen van diverse mate­ria­len ver­spreid. In die voor­wer­pen zit­ten aan­trek­ke­lijke belo­nin­gen ver­stopt in de vorm van eten. De puppy’s lopen, snuf­fe­len en vin­den de belo­nin­gen, die zij vervol­gens ope­ten, kau­wen of aflik­ken (afhan­ke­lijk van de con­si­sten­tie van de belo­ning). Na 15 minu­ten op het spe­el­ter­rein te heb­ben door­ge­bracht, zijn de puppy’s voor een paar uur bekaf. (klik enkele malen op een foto om deze op groot for­maat te zien)
Austra­lian Labradoodles:

Wło­chata Pasja
Fok­ker van ori­gi­nele Austra­lian Labra­do­odles
www.australische-labradoodle.nl