Waarom ik heb besloten dit onderwerp aan te snijden?

Wij mensen proberen onze honden aan onze omgeving aan te passen: wij bepalen wat ze leuk moeten vinden en wat niet, wat ze moeten eten en wat ze juist niet mogen. Wij hebben toegang tot diverse bronnen. Maar waar laten wij ons uiteindelijk door leiden? Door de behoeftes van de dieren of toch eerder door onze eigen, menselijke ideeën over wat “hoort” en wat niet, wat er wordt gewaardeerd en wat juist ongepast is?

Meer dan eens ben ik tijdens de wandeling geïrriteerde hondenbezitters tegengekomen, met honden die dan weer eens bij een struik, dan weer eens bij een boom bleven staan of gewoon in het gras aan het snuffelen waren. Enkele malen zag ik zelfs hoe mensen hun honden (die net op die manier het terrein aan het verkennen waren) aan de leiband meesleurden. Een paar dagen geleden stuitte ik op een Amerikaans forum nog op een vraag van een gefrustreerde Labradoreigenares: “hoe kan ik mijn hond het snuffelen afleren??!!”

Laten we eens wat dieper ingaan op dit onderwerp. Wat voor natuurlijke behoeftes hebben honden?
– snuffelen
– bijten (kauwen)
– graven
– sociaal contact (andere mensen, dieren)
Om kort te gaan, behoeftes waarvan de meeste op gespannen voet staan met onze eigen, menselijke „regels”. Veel eigenaars komen tenslotte met problemen aan: mijn hond graaft, bijt in schoenen en ik wordt knettergek van dat eindeloze gesnuffel (vooral eigenaars van bassethonden kunnen daarover meepraten).
Als wij zelf niet aan de natuurlijke behoeftes van een hond voldoen, dan is dat vragen om moeilijkheden. Want een hond zal er hoe dan ook alles aan doen om deze behoeftes zelf te bevredigen en het is heel goed mogelijk dat de manier waarop hij dat doet, niet bij ons in de smaak zal vallen.
Het voldoen aan deze behoeftes is van bijzonder belang bij problematische honden, ten eerste omdat de hond er moe van wordt, ten tweede omdat hij zelfvertrouwen opbouwt, ten derde vermindert het zijn stress en kan hij zijn problemen dus beter te lijf.
Het leven van een hond moet worden verrijkt met werk voor zijn reukorgaan, zodat aan zijn natuurlijke behoefte wordt voldaan en tegelijkertijd zijn hersenen aan het werk worden gezet.
Snuffelen brengt het reukzintuig op gang, dat op zijn beurt de andere zintuigen deactiveert. Dit leidt ertoe dat stress aanzienlijk beperkt blijft. Bovendien wordt de hond er eerder moe van dan van een actieve wandeling.
Nu zal ik laten zien hoe de omgeving van puppy’s moet worden verrijkt, reeds vanaf het moment waarop zij hun ogen en oren openen en hun eerste stapjes zetten.
Een verrijkte omgeving stelt honden in de gelegenheid aan hun eigen natuurlijke behoeftes te voldoen: de honden krijgen de kans om te speuren, snuffelen, graven, likken en dergelijke. In de kamer liggen her en der diverse voorwerpen van diverse materialen verspreid. In die voorwerpen zitten aantrekkelijke beloningen verstopt in de vorm van eten. De puppy’s lopen, snuffelen en vinden de beloningen, die zij vervolgens opeten, kauwen of aflikken (afhankelijk van de consistentie van de beloning). Na 15 minuten op het speelterrein te hebben doorgebracht, zijn de puppy’s voor een paar uur bekaf. (klik enkele malen op een foto om deze op groot formaat te zien)
Australian Labradoodles:

Włochata Pasja
Fokker van originele Australian Labradoodles
www.australische-labradoodle.nl